U 74. godini života, preminuo Rado Dimitrijević Učo, istaknuti prosvjetni radnik, književnik i kulturni radnik, čiji je životni i stvaralački put ostavio dubok trag u kulturnom životu Gradiške.
Rado Dimitrijević Učo rođen je 4. septembra 1952. godine u Novom Mestu. Školovao se i odrastao u Banjaluci, a najveći dio života proveo je u selu Jablanica kod Gradiške, gdje je živio i stvarao kao penzionisani prosvjetni radnik i predani književnik.
Od 1981. godine radio je u više osnovnih škola, a obavljao je i dužnost direktora Gradske biblioteke. Pisao je od srednjoškolskih dana, ostavljajući brojne tekstove u novinama i časopisima, a objavljivanjem prve knjige započinje i njegov zapažen književni put. Član Udruženja književnika BiH postao je 1989. godine, a potom i član Udruženja književnika Republike Srpske od samog osnivanja.
Za svoj izuzetan doprinos kulturi i prosvjeti dobio je brojna priznanja, među kojima se izdvajaju Svetosavska povelja Fondacije „Sveti Sava“, uručena u Hilandaru 2016. godine, „Spomenica“ Srpskog kulturnog i prosvjetnog društva „Prosvjeta“, kao i Povelja Opštine Gradiška sa zlatnim grbom i zvanjem „Zaslužni građanin“ za posebne zasluge i značajna ostvarenja u oblasti književnog stvaralaštva.
Bio je pokretač i organizator dugogodišnjih književnih manifestacija, „Jabuke i knjige“ i „Književni četvrtak“, ostavivši iza sebe trajno nasljeđe.
Smrću Rade Dimitrijevića Uče, Gradiška i srpska književnost izgubile su tihog, ali snažnog stvaraoca, čovjeka riječi, znanja i duha, čije će ime ostati upisano u kulturnu istoriju našeg kraja.