Biljana Čekić, koja je glumila glavni lik u filmu o Jasenovcu, potiče iz malog grada ispod Kozare. Ni manjeg mesta, ni više glumaca: od Stojana Dečermića, preko Tihomira Stanića do Željka Džeka Dimića i Stefana Bundala
Dok su gledali američku TV seriju, u kojoj sam u glavnoj ulozi, naravno, igrao Amerikanca, majka Bosa je, uz kafu, upitala oca:
„Vlatko, koji je ono, onako ružan glumac na televiziji, baš mi se ne dopada. Prebaci na neki drugi kanal”, da bi joj otac kazao „Izvini, to ti je sin”, a ona njemu snalažljivo odgovorila „Pa, isti je ti”.
Ovo je tek jedna od anegdota koju Željko Džek Dimić, holivudski glumac poreklom iz sela Pucari kod Kozarske Dubice, prepričava u bašti restorana pored Une. Dodaje da je to za njega kompliment, jer ga ni rođena majka nije prepoznala u transformaciji u glumačkoj ulozi.
Iz Pucara do Holivuda
Na naše pitanje kako je dospeo u Holivud odgovara da je to bio logičan sled njegovih glumačkih težnji, bez obzira što put od Dubice do Njujorka nije bio jednostavan.
On je 2001. diplomirao na Li Strazberg Institutu u Njujorku i odigrao više od stotinu uloga u serijama „Red i zakon”, „Havaji 5-0”, „Kasl”, „Lilihamer”, „CSI”, „Elementarno”, „Teslin narod”…
Džek ili Željko, kako ga oslovljavaju u rodnom kraju, kaže da selo Pucari za njega uvek ima isti značaj. Poštuje Ameriku, ali u srcu nosi Kozaru i rado ponavlja očev savet: „Sine, ja se ne razumem u taj tvoj posao, ali nemoj zaboraviti ko si, odakle si, poštuj svoju zemlju, svoj narod, svoje selo. Budi svestan da je od siromaštva, i od bede, po čoveka gore samo bogatstvo”.
To je samo jedna, među brojnim glumačkim pričama iz Kozarske Dubice, gradića s manje od 20.000 stanovnika pored Une, gde su rođeni i stasali mnogi poznati glumci.
Ni manjeg mesta, ni većeg broja glumaca. Među njima su Tihomir Stanić, Stojan Dečermić, Vojo Babić, Stefan Bundalo, Marko Makivić, Marko Misirača, Srđan Sekulić, Rajko Marčeta, Dado Ćosić, Goran i Gavrilo Burazor, Dejan Lazić pa do najmlađe generacije koju čine Biljana Čekić i Rajko Lukač, glavni likovi u filmu „Dara iz Jasenovca”.
I glumac Stefan Bundalo je iz ovog kraja.
Stefanovi roditelji, Perica i Mirjana, nisu verovali da će on postati glumac:
„Smatrali su da ću, posle srednje škole, svoj životni put pronaći u nečem drugom. Nikako u glumi. Kada sam otišao na prijemni ispit, u Beograd, sumnjali su u moj uspeh. Ali, ja sam u sebe verovao, to je bilo presudno,” kaže za „Magazin” Bundalo.
Teoriju o Dubici, kao glumačkom rasadniku, upotpunjuje i Marko Makivić, glumac pozorišta u Subotici:
„Dubica je grad s malim brojem stanovnika, ali s mnogo talenta.”
Srđan Sekulić, takođe glumac subotičkog pozorišta, primetio je da se nakon rata, ideja o studiranju glume, širila u Kozarskoj Dubici kao epidemija. Dodaje da zasluge za to ima Dramski studio „Artist”, odnosno Gordana Batić i Maja Skrobić, pedagozi u stalnom traganju za glumačkim talentima.
Ni Rajko Marčeta, takođe bivši član „Artista”, nije bio shvaćen kada je zagovarao studije glume, ali to ga nije pokolebalo. Kada je roditeljima, Jasminki i Mirku, saopštio svoj plan, bili su zatečeni, priznao je da su u tom času više želeli da on upiše studije ekonomije.
„Čak i priče da ne bi trebalo da se bavim ovim poslom mene su podsticale da tragam za svojom glumačkom zvezdom”, kazao nam je Marčeta, poznat po ulogama Krste Buve u „Magarećim godinama”, Majcena u „Putujućem pozorištu Šopalović” Narodnog pozorišta Republike Srpske, ulozi Mirze u filmu „Top je bio vreo”…
Uzor mladim glumcima iz Kozarske Dubice bili su stariji, koji su pre njih prošli trnovitim putem, i zaigrali na velikim scenama u Beogradu, Zagrebu, Novom Sadu, Banjaluci.
Među njima su Tihomir Stanić, rođen 1960. i Stojan Dečermić koji pripada međuratnoj generaciji.
Stanić je detinjstvo proveo u Dubici, gde je njegov otac bio učitelj. Još kao dečak verovao je da će biti glumac.
„Igrao sam po seoskim priredbama koje je moj otac Nedeljko, učitelj, pripremao. U gimnaziji sam bio u dramskoj sekciji. Na predstave i priredbe dolazio sam danju jer naveče, iz sela Johova, gde smo živeli, nisam imao prevoz,” često je Stanić govorio o životu u Kozarskoj Dubici, gde je osim glume svirao bas gitaru u grupi „Lutalice s Une”.
Sećanje na doajene glume
I Stojan Dečermić poreklom je bio iz Kozarske Dubice, u kojoj je rođen 1931. (umro u Beogradu 15. decembra 1992) Odrastao je na Uni, uz majku Dušanku, učiteljicu, i dedu sveštenika, dok mu je otac Borislav igrao u ondašnjem pozorištu Dunavske banovine u Novom Sadu, a zatim bio upravnik pozorišta u Pančevu.
Dečermić je na sceni Jugoslovenskog dramskog pozorišta igrao u mnogim komadima, ali i u filmovima, dramama i TV serijama Dečermićevoj generaciji pripadao je i Vojo Babić, glumac, scenarista i reditelj dokumentarnih i kratkih filmova, rođen 1930. u Vojskovi kod Bosanske Dubice.
Za kraj da podsetimo da su u malom gradu pod Kozarom rođeni i Filip Cepter i narodni heroj Milan Tepić.
Novi dom za Litvanku Karinu
Dubicu je za svoj novi dom odabrala i Karina (Češujko) Brdar, litvanska glumica i profesorica na Akademiji glume u Kaunasu. Zajedno sa suprugom Simom Brdarom, književnikom i filmskim scenaristom, snimila je nekoliko dokumentarnih filmova o ovom kraju.
Teorija Stefana Bundala
Glumac Stefan Bundalo, u čijoj biografiji, osim pozorišnih predstava su uloge u filmovima „Mi nismo anđeli”, „Doba nevinosti”, „Turneja”, „Top je bio vreo”, „Mali Budo” i mnoge druge, smatra da su se, u svetu glume, pronašli mnogi njegovi sugrađani i vršnjaci u Kozarskoj Dubici. Pri čemu je to grad bez pozorišta, pozorišne dvorane, sa skromnim budžetom za kulturu. Njegova teorija o Dubici kao glumačkoj prestonici, ipak je logična:
„To je beg iz sive realnosti poratnog perioda. Svaka sredina, bez obzira na njenu veličinu, može biti plodna za stvaranje ako u njoj žive ljudi koji ne žele da se prepuste učmaloj svakodnevici”.
