Specijalno za „Politiku”
Laktaši, Srbac – Iako je od njegovog stradanja 1944. godine, kada su saveznički avioni u Drugom svetskom ratu bombardovali kuću u Leskovcu, gde se zajedno sa suprugom Savkom sklonio nakon tamnovanja u ustaškom logoru Caprag, prošlo osam decenija, sveštenik Ruvim Bubnjević, kako je to u knjizi „Krajiške prote” napisao teolog Dario Drinić, živi u lijevčanskom srcu i narodnom pamćenju. Četiri i po decenije služio je oltaru Božjem u parohiji Stapari u Lijevču.
Rođen je u svešteničkoj kući Bubnjevića, u Laktašima 16. oktobra 1865. godine. Po završetku bogoslovske škole u Reljevu kod Sarajeva 1892. godine bio je učitelj u školi u Maglajanima, gde je radio do rukopoloženja, 2. marta 1897. godine. Mitropolit dabrobosanski Nikolaj (Mandić) postavio je Bubnjevića za administratora upražnjene parohije u Staparima kod Srpca. Sa Savkom, iz čuvene težačke porodice Vuruna, stekao je kćerke Smiljku (1911) i Bosiljku (1913). Smiljka je završila studije biologije i geografije u Zagrebu i dobila nameštenje u Surdulici, a Bosiljka Ekonomski fakultet u Zagrebu i bila profesor na Višoj ekonomskoj školi u Banjaluci.
Uporedo sa verskom službom, prota Ruvim bio je izuzetno predan prosvetitelj, čuvar svetosavlja. U Razboju je 1907. izgradio školu koja je u početku bila pravoslavna, a od 1912. godine državna. Istovremeno je, vredno radio u Društvu „Pobratimstvo”.
Prota Ruvim Bubnjević, istinski borac za srpska prava i pravoslavnu veru, svojim delovanjem izazvao je podozrenje austrougarskih vlasti koje su smatrale da se sveštenici u bosanskogradiškom srezu moraju obuzdati u širenju nacionalnog duha. Izbijanjem Velikog rata počelo je uzimanje talaca, a početkom avgusta 1914. godine i prve internacije u Arad, u Rumuniju. Takva sudbina nije mimoišla ni Ruvima. Utamničen je zajedno sa ostalim srpskim prvacima, učesnicima Sarajevskog atentata, među kojima je Vaso Čubrilović iz Gradiške. Po oslobođenju i ujedinjenju, prota se vraća svojim parohijskim obavezama u Razboju, a za revnosnu službu, od banjalučkog mitropolita Vasilija Popovića, 18. decembra 1919. godine, dobio je pravo nošenja crvenog pojasa. Ordenom Svetog Save petog stepena odlikovan je 1930. godine, objavile su „Vrbaske novine” pod naslovom „Ukazi”. U novoj državi, Kraljevini Jugoslaviji, ostao je veran svetosavlju i još snažnije nastavio svoju prosvetiteljsku misiju. Zaslužan je i za izgradnju škole u susednom selu Kočićevo, jedne od najlepših u srezu Bosanska Gradiška, koja je osvećena 8. juna 1935. godine. Dan pre osvećenja, pisala je tadašnja štampa, pucnji prangija nagoveštavali su svečani dan, kada će u prosvetni hram uneti ikonu Svetog Save. Zajedno sa protom Bubnjevićem, čin osvećenja predvodili su Dušan Subotić, arhijerejski namesnik i narodni poslanik iz Gradiške i Boško Školnik, sveštenik iz Nožičkog. Posle osvećenja, prota Bubnjević je vernicima, koji su ispunili celo dvorište, govorio o ulozi škole, crkve, sveštenika i učitelja, na očuvanju i negovanja ideala za koje se borio Sveti Sava.
Škola u Kočićevu je i sada u funkciji. Ona je jedinstven hram obrazovanja, kazao je za „Politiku” Radivoj Popović, direktor Osnovne škole „Petar Kočić” u Novoj Topoli, u čijem sastavu je škola u Kočićevu.
Značajan je doprinos prote Bubnjevića i na podizanju dva manja hrama, Svetih apostola Petra i Pavla u Orubici 1936. i Svetog kneza Lazara u Bajincima 1938. godine. Negovao je i duh pregalaštva i zadrugarstva, pomagao sirotinju. Uz pomoć Sime Mandića, predsednika staparske opštine, i Miloša Radića, komandira žandarmerijske stanice, 1940. godine obezbedio je 14 tona žita koje je podeljeno siromašnim seljacima ovoga kraja.
Na početku Drugog svetskog rata imao je 76 godina. Okupatorske vlasti NDH-a nisu uvažavale tu činjenicu nego su protu Bubnjevića, sa drugim sveštenicima Arhijerejskog namesništva bosanskogradiškog i njihovim porodicama, uoči Petrovdana, (11. jul 1941. godine) odvele u zatvor u Gradišci, potom u logor Caprag kod Siska, odakle je proteran u Srbiju. Ruvim i Savka, kratko su boravili kod ćerke Smiljke u Surdulici, a potom se preselili u Leskovac. U tom gradu ih je 6. septembra 1944. godine zadesilo savezničko bombardovanje. Oboje su poginuli i zatrpani ruševinama, ispod kojih su izvučeni posle tri dana. Smilja Stojanović, praunuka Ruvima i Savke Bubnjević, lekar u Americi, pojasnila je okolnosti njihove smrti.
„Došli su u Leskovac jer je u tom gradu živela njihova starija ćerka, a moja baka Smiljka Lekić (rođena Bubnjević). Ona je službovala kao profesor biologije i zemljopisa. Čuvali su moju mamu Mirjanu, njihovu unuku, koja je tada bila dete. Na kraljev rođendan, 6. septembra 1944. već umorni od stalnog bežanja u skrovište na svaku uzbunu od vazdušnog napada nisu hteli da napuste iznajmljenu kuću u kojoj su stanovali. Tri bombe američke vojske su pale na tu kuću. Ruvima i Savku su našli nakon tri dana iskopavanja. Sahranjeni su umotani u čaršav, jer nije bilo ni sanduka. I danas počivaju u Leskovcu”, navela je Smiljka Stojanović.