Ubrzo po dolasku okupacionih snaga i uspostavljanju kvislinške vlasti, Stara Gradiška je pretvorena u mjesto masovnog stradanja. Utvrđena je odluka o formiranju koncentracionog logora, koji je funkcionisao kao peti podlogor sistema Jasenovac.
Ovaj logor, smješten istočno od glavnog jasenovačkog kompleksa, bio je specifičan po tome što je primarno bio namijenjen za žene i djecu.
Najveći broj zatočenika bili su pripadnici srpskog, jevrejskog i romskog naroda. Uslovi u logoru Stara Gradiška ostaće upamćeni po nezamislivoj svireposti, gladi i masovnim egzekucijama.
Dijelovi 183. Njemačke pješadijske divizije su 15. aprila, preko sopstvenog pontonskog mosta kojeg su namontirali za svega dva sata, prešli u Bosansku Gradiški i nastavili dalje prema Banjaluci.